Salı, Eylül 09, 2014

Payıma Düşen

Kırk beş kiloya düşmüştüm. Fiziksel olarak, ölmeden yok olmayı bir şekilde başaracak gibiydim. Elbette intiharı yeğlerdim, bu asil kararı veren ve gerçekleştiren herkes gibi. Evet intiharın çok asil bir davranış olduğunu düşünüyordum, her ne kadar yaşamı ve iyi kötü sunduğu her şeyi çok değerli bulsam da. Asilliği; çekilmeyi bilmekten, bir sülük gibi asılmayı terk etmekten geliyordu. Bana kalırsa onlar da benimle aynı fikirdeydi. Dertleri yaşamla değil, kendileriyleydi. Güzelliklere yakışmıyor, kötülüklere ise dahil olamıyorlardı. Yaradılışları hatalıydı ve bu görmezden gelebilecekleri denli basit değildi. Gün geçtikçe çoğalan, dinmez bir acı içindeydiler. Kanıksamak ve devam etmek niteliksiz insanlar içindi. Ne var ki, intihar da sanıyorum bir yazgı işiydi. Bazılarının payına, hatalı varlıklarını yüreklice göz önünden kaldırmak yerine, zavallıca akıllarını oynatmak düşüyordu.

Hiç yorum yok :

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.