Pazartesi, Eylül 15, 2014

İsrafı Sevmem

Ev sahibim aradı. Kira zamanı olmadığı için biraz gerildim ve tıpkı dizilerde olduğu gibi cevap vermek için bir süre bekledim. Odanın içinde telaşlı turlar attım. Elimi telefona uzatıp son anda geri çektim. Bu sinir bozucu hareketlerle kendimi daha da germekte haklı sebeplerim vardı. Aylardır eve uğramıyordum ve ev sahibinin "özledim" demek için aramadığı açıktı. Kesin bir terslik vardı. Su boruları patlamış olabilirdi. Doğal gaz kaçağı olabilirdi. Yangın çıkmış olabilirdi. Hırsız girmiş olabilirdi. Evi böcekler basmış olabilirdi. F. kokmaya başlamış olabilirdi.
Derin bir nefes aldım ve sonunda açtım. Elbette bunların hiç biri gerçekleşmemişti. Bir kısmını mutfak tezgahının üzerine bıraktığım miskinliğim, muhtemel her türlü aksiyonlu olayı engellemişti sanırım. Konumuz, üst kata yeni taşınan kiracıydı. Kadın biraz uyanıkmış da, kira miktarı konusunda ağzımı yoklarmış da, onlara ve diğer herkese 450'ye vermiş de, haberim olsunmuş. Bu arada ben eski fiyattan devam etmekte serbestmişim. Babamın durumu nasılmış, selam söyleyecekmişim. Peki, dedim, söylerim.
Her şey yolunda gibiydi. Bir kaç güne dönüş yapacaktım. Bütün yaz dairemde özgürlüklerini ilan ettiklerinden emin olduğum örümcekleri düşünüp, gerginliğimin boşa gitmesini engellemeye karar verdim.

Hiç yorum yok :

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.