Pazartesi, Eylül 22, 2014

İki

Mesela büyük bir çoğunluk her sabah erkenden kalkıp giyiniyor, makyajdı tıraştı falan işe gidiyor. Tüm gün saate bakıp “akşama daha çok var” diye hüzne boğuluyor. Eve varınca ne kadar yorulduğuna dair homurdana homurdana sızıyor falan. İyi bir bölümden mezunsa veya maaşı dolgunsa, takdir görmek suretiyle olayın rutinini nispeten lehine çeviriyor. Kazandığını faturalara yatırıyor ya da çok beğendiği döpiyesi satın alıyor. Onu da yine şirkette giyecek. Daha az nitelikli işlerde çalışanlar “kimseye muhtaç değilim” şeklinde kendince haklı bir gurur yaşıyor. Kimse de “oh bugün de çok çalıştım, bir işe yaradım, şimdi biraz televizyon seyredeyim” demiyor. Herkes mutsuz, herkes başka bir hayatın hayalini kuruyor. Yine de bu böyle devam ediyor. Miskinler için durum biraz daha zor tabi ama katlanılmaz değil. Neyse bunu da yarın düşünürüm bile diyemeden uykuya dalıyorlar çünkü.


Hiç yorum yok :

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.