Pazartesi, Haziran 24, 2013

Maddeme Ulaşılamadı / 27.04.2008

Umutlarınız ve hayalleriniz varolduğu sürece çekilir hayat.. ve onları taşıdığınız sürece kapalı gözleriniz tüm gerçeklere.
"Biliyorum ki zamanla acısı hafiflemeyecek hiç bir şey yok."

Hayatın atomlarıydı insanlar. Terkedilmiş bir şehrin, ayak basılmamış toprakların ne hükmü vardı ki yaşama dair. Esen rüzgarın, yağan yağmurun ve doğan güneşin ne anlamı vardı.

Maddeme ulaşamıyordum bir türlü.
Binlerce uyumsuz parçayı birleştirmeye çalışıyordum. Kendimi terketmiştim ve bütünüme varamıyordum. Sinir bozucu bir durağanlıkla dışındaydım yaşamımın. Müdahale etmeksizin sadece seyrediyordum olup bitenleri.. ve birden en olmadık şeye gereksiz bir tepki verip, bana dokunmayan yılanları dürtüyordum. Kendimle ne zorum vardı bilmiyorum. Benim dışımda kimsenin benimle bir alıp veremediği yoktu. Olamazdı. Çünkü kimseyle bir şey paylaşmıyordum. Ağzımdan çıkan zoraki bir merhabanın dışında bir varlık belirtisi göstermiyordum. Duvarlarım, kalelerim amacından şaşmış; kendimi savunduğum yerler olmaktan çıkmıştı. Kapılarımı açtığım nadir zamanlarda ise dış dünyaya dahil olamıyor, uyum sağlayamıyordum.

Tüm sızlanmalarıma rağmen "yalnızlığım"; özgürlüğümdü. Dokunulmazlığımdı. Bana aitti.. Evet her şeyiyle bana ait bir krallıktı. Kendime emirler yağdırabildiğim ve sonra tüm umursamazlığımla itaatsizlik edebildiğim, üstelik bunun için kendimi cezalandırmak zorunda olmadığım hüküm alanım. Fakat söylemeliyim; mükafatlarımı asla es geçmem.

"Ah tatlı yalnızlığım.. Zararsız bencilliğim.. Keyfim.."

Hiç yorum yok :

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.